Longgeneeskunde

Met een longfunctieonderzoek stellen we vast hoe je longen werken. Dit kan op verschillende manieren. De arts kiest een onderzoeksmethode die past bij je klachten en de vermoedelijke oorzaak daarvan.

Spirometrie

Je ademt via een mondstuk zo diep mogelijk in en daarna zo snel en zo krachtig mogelijk uit. Met dit onderzoek meten we je longfunctie.

Diffusiemeting

Je ademt via een mondstuk zo ver mogelijk uit, daarna diep in en houdt je adem 10 seconden vast. Met dit onderzoek meten we het zuurstoftransport.

Residu bepaling

Je ademt een aantal minuten rustig door een mondstuk. Met dit onderzoek meten we je totale longcapaciteit.

Bodyplethysmografie

Je zit in een gesloten cabine en ademt door een mondstuk. Met dit onderzoek meten we de weerstand van je luchtwegen en de totale longinhoud.

Ergometrie

Je levert een maximale inspanning op een fiets. Tijdens de test doen we metingen om te bepalen hoe je longen en je hart functioneren bij inspanning.

Histamine provocatietest

Je ademt histamine in via een vernevelaar om vast te stellen of je luchtwegen op deze stof reageren. Histamine is een prikkelende, maar onschadelijke stof. Je ademt meerdere keren diep in en blaast zo krachtig mogelijk uit via een mondstuk. Met dit onderzoek stellen we vast of je astma hebt.

Hyperventilatieonderzoek

Je ademt via een mondstuk eerst een paar minuten normaal, daarna twee minuten snel en diep en vervolgens vijf minuten normaal. Met dit onderzoek onderzoeken we of je klachten samenhangen met hyperventilatie.

Bepaling vetvrije massa (VVM)

Je ligt op een onderzoeksbank. Via elektroden op je hand en je voet meten we welk deel van je lichaamsgewicht uit spiermassa bestaat.

Arteriepunctie

We nemen bloed af uit de slagader van je pols. In het bloed meten we onder andere de hoeveelheid zuurstof, kooldioxide en de zuurgraad van je bloed.

Zes minuten wandeltest

We meten welke afstand je in zes minuten kunt lopen. Tijdens de test meten we je hartslag en zuurstofsaturatie.

Shuntbepaling

Je ademt via een masker gedurende 20 minuten zuurstof uit een zak met 100% zuurstof. Daarna nemen we bloed af uit de slagader van je pols. Met dit onderzoek stellen we vast of een (rechts-links) shunt de oorzaak kan zijn van het zuurstoftekort in je bloed.

Fit to fly test

Je ademt via een masker gedurende 20 minuten lucht uit een zak met 15% zuurstof. Hiermee bootsen we de zuurstofdruk in een vliegtuig op hoogte na. Daarna nemen we bloed af uit de slagader van je pols. Eventueel herhalen we het onderzoek met extra zuurstof. Met dit onderzoek bepalen we of je veilig kunt vliegen, eventueel met extra zuurstof.

MIP/MEP

Je zit in een open cabine. Je blaast en zuigt via een mondstuk zo krachtig mogelijk tegen een klep. Met dit onderzoek meten we de maximale spierkracht van je ademhalingsspieren.

Mantoux test

Je krijgt een kleine hoeveelheid vloeistof ingespoten in je linker onderarm. Met dit onderzoek stellen we vast of je ooit in aanraking bent geweest met tuberculose. Soms is dit onderzoek nodig in verband met het voorschrijven van bepaalde medicatie.

Tredmolen onderzoek

Je rent zes tot acht minuten op een loopband om te bepalen of je inspanningsastma hebt.

Looptest met zuurstoftitratie

Je loopt in je eigen tempo op een loopband. Met dit onderzoek stellen we vast of je extra zuurstof nodig hebt bij inspanning.

FeNO meting

Bij dit onderzoek meten we de hoeveelheid stikstofmonoxide in je uitademing. Hiermee bepalen we de ernst van een eventuele ontsteking in de luchtwegen.

Binnen het longbehandelcentrum voert de longarts onderzoeken uit om afwijkingen in de longen en omliggende structuren verder te beoordelen.

Bronchoscopie

Bij een bronchoscopie kijkt de longarts in je luchtwegen met een bronchoscoop. Dit is een buigzaam slangetje met aan het uiteinde een kleine camera met een lampje. Hiermee kan de longarts de binnenkant van je luchtwegen bekijken en vaststellen of er ontstekingen of afwijkingen zijn. Ook kan slijm of een stukje weefsel (biopt) worden weggenomen voor verder onderzoek.

Echo-bronchoscopie (EBUS)

Bij een echo-bronchoscopie brengt de longarts via je mond een dunne, flexibele slang (bronchoscoop) in je luchtpijp. Aan het uiteinde van de bronchoscoop zit een klein apparaatje dat onhoorbare geluidsgolven uitzendt (echografie). Met deze geluidsgolven kan de longarts de lymfeklieren op een scherm zien. De geluidsgolven zijn onschadelijk voor je lichaam. Voor het onderzoek krijg je een slaapmiddel, zodat je ontspannen bent of licht slaapt tijdens het onderzoek.

Transoesofageale echografie (EUS)

Bij een EUS bekijkt de longarts lymfeklieren in de borstholte. Dit gebeurt met een dunne, flexibele slang (scoop) met een klein echoapparaat aan het uiteinde. Dit apparaat zendt geluidsgolven uit en maakt beelden van organen en lymfeklieren. De geluidsgolven zijn onschadelijk. Met een dunne naald kan de arts tijdens het onderzoek weefsel afnemen. Dit weefsel wordt microscopisch onderzocht om een diagnose te kunnen stellen.

Pleurapunctie en pleuradrainage

Bij een pleurapunctie haalt de longarts vocht weg tussen de longvliezen (pleurabladen) met een naald. Het vocht wordt daarna in het laboratorium onderzocht om de oorzaak van de vochtophoping te achterhalen.

Als er te veel vocht tussen de longvliezen zit, kan de long in verdrukking raken. In dat geval kan de arts een dunne slang (drain) inbrengen om het overtollige vocht weg te zuigen. Dit heet pleuradrainage.

• VATS

• EBUS

• Pleurapunctie

• Thoraxdrainage

• Polygrafie

Met beeldvormende onderzoeken brengen we je longen en borstkas in beeld om afwijkingen beter te kunnen beoordelen.

X-thorax

Een X-thorax is een röntgenfoto van de borstkas en wordt ook wel een longfoto genoemd. Op deze foto kan een radioloog het hart en de longen beoordelen en bekijken of er afwijkingen zijn.

CT-thorax

Bij dit onderzoek maakt een CT-scanner röntgenfoto’s van de borstkas (thorax). Hiermee kunnen mogelijke afwijkingen worden opgespoord.

MRI-scan

Een MRI-scanner maakt met magneetvelden en radiogolven afbeeldingen van het lichaam. Op een MRI-scan kunnen alle organen en weefsels in beeld worden gebracht. Er komen geen röntgenstralen aan te pas. Een MRI-scan is onschadelijk en doet geen pijn.

PET-scan

PET staat voor positronemissietomografie. Dit is een techniek waarbij gebruik wordt gemaakt van een kleine hoeveelheid radioactieve stof. Met een FDG PET-CT-scan kan de longarts zien waar in het lichaam glucose (suiker) zich ophoopt.

Informatie over bloedafname vind je bij Bloedprikken.