Beter zicht op herstel na een gebroken heup

19 november 2026

Een gebroken heup heeft voor een oudere vaak grote gevolgen. Na de operatie begint het herstel pas echt. Kan iemand weer naar huis of is er eerst tijdelijke revalidatie in het verpleeghuis nodig? Hoelang duurt die revalidatie? En hoe kun je goed volgen of iemand herstelt? Dieuwke van Dartel onderzocht de afgelopen acht jaar hoe de zorg rondom oudere patiënten met een gebroken heup kan worden verbeterd met als doel het functionele herstel te optimaliseren. Op 18 november promoveerde zij aan de Universiteit Twente op haar onderzoek.

Dieuwke begon haar promotieonderzoek in 2018, met als onderzoekspartners ZGT, Universiteit Twente en de ouderenzorgorganisaties ZorgAccent, TriviumMeulenbeltZorg (TMZ) en Carintreggeland. Samen onderzochten zij de weg die een oudere patiënt na een gebroken heup aflegt: van de behandeling in het ziekenhuis tot de tijdelijke revalidatie in het verpleeghuis en het verdere herstel.

Welke zorg is nodig na het ziekenhuis?

Een deel van de patiënten kan na de ziekenhuisopname weer naar huis. Maar 42% van de patiënten hebben eerst tijdelijke geriatrische revalidatie nodig. Dieuwke onderzocht of al tijdens de ziekenhuisopname voorspeld kan worden welke zorg iemand na ontslag nodig heeft en hoelang een eventuele revalidatie zou kunnen gaan duren zal duren.

Voor een individuele patiënt is dit lastig betrouwbaar te voorspellen, omdat herstel van veel verschillende factoren afhangt en patiënten sterk van elkaar verschillen. Toch biedt het onderzoek waardevolle inzichten in welke kenmerken bepalend kunnen zijn voor de ontslagbestemming.

Betere aansluiting tussen ziekenhuis en revalidatie

Dieuwke keek ook naar de overgang van het ziekenhuis naar de geriatrische revalidatie. Voor de patiënt is dat één hersteltraject, terwijl achter de schermen verschillende organisaties en zorgprofessionals betrokken zijn.

Daarom werd binnen het onderzoek gewerkt aan een gezamenlijk zorgpad voor ziekenhuis en revalidatiezorg. Dit bleek in de praktijk uitvoerbaar en zorgde voor meer transparantie in het traject. Zorgprofessionals kregen zo beter zicht op de verschillende stappen die een patiënt tijdens het herstel doorloopt.

Herstel volgen met een bewegingssensor

Een ander onderdeel van het onderzoek richtte zich op het volgen van patiënten tijdens hun revalidatie. Op dit moment wordt de voortgang onder andere gemeten door middel van klinische testen op vaste momenten. Die zijn waardevol, maar blijven een momentopname.

“Een patiënt kan een hele goede dag hebben en daardoor heel hoog scoren”, vertelt Dieuwke. “Maar dat is misschien niet representatief voor de rest van de week.”

Daarom onderzocht ze of bewegingssensoren een completer beeld kunnen geven van het herstelpatroon door gedurende de hele dag te meten hoeveel iemand daadwerkelijk beweegt.

“Met zo’n sensor heb je continu inzicht in het herstel. Je ziet direct wanneer iemand vooruitgang boekt, maar ook wanneer het minder goed gaat.”

De technologie biedt kansen, maar is nog niet zonder meer klaar voor gebruik in de dagelijkse zorg. Uit het onderzoek bleek dat de metingen niet altijd betrouwbaar genoeg waren. Verdere ontwikkeling en onderzoek zijn daarom nodig. Daarom gaat ZGT door als vervolg op dit onderzoek.

Acht jaar onderzoek naar herstel

De verschillende onderzoeken uit Dieuwkes proefschrift richten zich op de cruciale fase na een gebroken heup bij ouderen. Zij keek hierbij naar de keuze voor de juiste vervolgzorg, de samenwerking tussen organisaties en het monitoren van het herstel tijdens de revalidatie.

Met haar promotie rondt Dieuwke een onderzoekstraject van acht jaar af. De opgedane kennis biedt aanknopingspunten om de zorg voor oudere patiënten met een gebroken heup verder te verbeteren en het herstel steeds beter in beeld te krijgen.