Onze onzichtbare, maar onmisbare vrijwilligers

In ons ziekenhuis zie je ze overal. De gastenbegeleiders met hun oranje keycord, de chauffeurs van de shuttle en de vrijwilligers die koffie schenken op de verpleegafdelingen. We kunnen niet zonder deze groep van circa 200 toppers.

Maar er zijn ook vrijwilligers die je bijna nooit ziet. Zij werken achter de schermen. Bijna niemand merkt het, maar zij maken wel het verschil. Wij spraken twee van deze stille krachten: Mark Soer en Edwin Kroeze uit Almelo. Al 11 en 10 jaar komen zij bijna iedere zondagochtend naar de kinderafdeling. Daar zorgen zij voor het grote aquarium op de polikliniek en het kleinere aquarium in de speelkamer.

“Toen het bedrijf dat het aquarium onderhield ermee stopte, kwam via onze aquariumvereniging de vraag of iemand het wilde overnemen. Ik woon maar 300 meter bij ZGT vandaan, dus ik nam gelijk contact op”, vertelt Mark. Voor hem was het meteen duidelijk: “Het aquarium moet blijven. Voor de kinderen.”

Samen sterk

Een jaar later vroeg Mark aan Edwin of hij wilde helpen. Edwin hoefde niet lang na te denken: “Voor mij was het meteen een ja. En voor Mark was het natuurlijk ook heel fijn dat hij zo weer met een gerust hart op vakantie kan.” Mark vult aan: “Je kunt dit niet alleen doen. Wij weten precies wat we aan elkaar hebben en vertrouwen elkaar voor 100%.”

Elke zondag om 10.00 uur beginnen de mannen eerst met een kop koffie en praten ze even bij. Daarna wordt de taakverdeling gemaakt. Wie doet wat en bij welk aquarium. Elke week maken ze de ramen schoon (van binnen en van buiten). Ook maken ze de bodemschoon, spoelen ze het zand en vullen ze de voederautomaten. Door hun ervaring werken ze snel en goed samen. Na ongeveer een uur is alles weer netjes.

Een keer per maand doen ze het grotere onderhoud. Dan controleren ze de pomp en stellen ze het CO2-systeem goed af. Op die dagen zijn ze ieder ongeveer drie uur bezig.

De kracht van het aquarium

Het aquarium betekent heel veel voor de kinderen. Kinderen die niet uit bed mogen of kunnen, worden soms met hun bed naar het aquarium gereden. De vissen zorgen voor rust en afleiding. Edwin herinnert zich een bijzonder moment: “Een verpleegkundige vertelde over een meisje dat niet wilde eten. Ze werd naar het aquarium gebracht en keek geboeid naar de visjes die aan het eten waren. Toen zei ze: ‘Ik heb ook honger.’ En daarna ging ze eten. Daar doe je het toch voor?”

Voldaan naar huis

Het vrijwilligerswerk geeft Mark en Edwin ook veel terug. Mark: “De gesprekken met kinderen in de speelkamer zijn geweldig. Ze stellen de leukste vragen. Soms praat je ook met ouders, maar je moet wel aanvoelen of daar ruimte voor is.”

Na gedane arbeid gaan ze iedere zondag weer met een goed gevoel naar huis. “Dan is de klus weer geklaard en weten we dat alles weer piekfijn in orde is”, zegt de vrijwilliger lachend. Mooi om te zien dat ze er beide vrolijk van worden en het dus ook goed is voor hun eigen positieve gezondheid.

Ideeën en dromen hebben ze trouwens nog genoeg. Bijvoorbeeld meer aquariums in het ziekenhuis. Maar ze weten ook dat dit niet haalbaar is. Ook is het soms lastig als er iets kapot gaat en snel vervangen moet worden. Schenkingen, bijvoorbeeld materialen, zijn daarom altijd welkom.

Stoppen is geen optie

Tot slot vragen we hoelang ze dit werk nog willen doen. Het antwoord is duidelijk en eensgezind: “Zolang de bak er staat, blijven wij dit doen.”